Na koniec - rozwiązano teatr

Więc cała w sztucznych ogniach teraz

Kręci się arena cyrkowa

Naszych czasów metafora



Nic tu na pewno wszystko na niby

Małpa jest cyrku idolem

Karzeł podkręca szatańską korbkę

Arena toczy się kołem



Niczym piłeczki w palcach żonglerów

Duszyczki nasze wirują wkoło

Życie przestało być sztuką

I stało się sztuczką cyrkową



Dwie siostry syjamskie: prawda kłamstwo

Wbiegają w zwinnych podskokach

Nikt nie odróżni jednej od drugiej

Są w jednakowych trykotach



Bóg gdyby nawet w krzaku ognistym

Pojawił się między nami

Mówilibyśmy że to magik

Kolejną sztuczką nas mami



Lecz dokąd można w cyrku żyć

Pytamy stojąc na głowie

Słyszymy drwiący błazna śmiech

I to jedyna odpowiedź


























Zwalić by można się z nóg

Co rusz,

Co krok.



Co noc,

To szloch

I rozpacz.



Ale czy warto?

Może nie warto?

Chyba nie warto...

Raczej nie warto.

Nie, nie - nie, nie warto.

Nie, nie - nie, nie warto.



Zginąć by można jak nic:

Do żył

Jest nóż.



Lub w dół

Na bruk

Z wysoka.



Ale czy warto?...



Jechać by można do miast

Lub w las,

Na błoń.



Na koń

I goń

Nieboskłon.



A!e czy warto?...