Na aniele czapka  

z ciepłej wełny gore  

anioł z gór się urwał  

jeszcze przed wieczorem 

 

Niosło go Beskidem  

nosiło po lesie  

lecz wrócił w Bieszczady  

teraz ogrzać chce się  

  

Aniele grudniowy   

zimny do połowy   

zostań trochę z nami  

zagrzej sobie nogi  

  

Aniele styczniowy   

zmiłuj się nad nami   

jeszcze zdążysz poznać   

niebieskie polany  

  

Na aniele czapka  

z anielskim pomponem  

anioł chce odlecieć  

jeszcze przed wieczorem 

  

Dalej jednak siedzi  

trochÄ™ zagadkowy  

czapki z miękkiej wełny 

nie zdejmuje z głowy 

  

Aniele lutowy  

zimny do połowy  

zostań jeszcze z nami  

już puszczają lody 

  

Aniele marcowy  

zmiłuj się nad nami  

zdążysz jeszcze odwiedzić  

niebieskie polany  

  

Anioł się zasiedział  

do następnej zimy  

jest taki niebieski  

a my siÄ™ cieszymy 

  

Zawsze to z aniołem  

raźniej chyba bywa  

nawet gdy za oknem  

trzyma tęga zima  

  

Aniele grudniowy  

zimny do połowy  

zostań trochę z nami  

zagrzej sobie nogi 

 

Aniele styczniowy 

zmiłuj się nad nami 

jeszcze zdążysz poznać 

niebieskie polany 

 

Aniele lutowy  

zimny do połowy 

zostań jeszcze z nami  

już puszczają lody 

 

Aniele marcowy 

zmiłuj się nad nami 

zdążysz jeszcze odwiedzić 

niebieskie polany 
























Ciało me, wklęte w korowód istnienia,

Wzruszone słońcem od stóp aż do głów,

Zna ruchy dziwne i znieruchomienia,

Które zeń w śpiewie przechodzą do słów.



Zna pląsy gwiezdne, wszechświatów taneczność

I wir i turkot rozszalałych jazd -

Pieśnią jest życie i pieśnią jest wieczność

W takt mego serca i nie moich gwiazd!



Gdy wieczór na noc do snu się układa,

Zmierzchami tłumiąc purpurowy żal,

Bóg, niby z nieba strącona kaskada,

W pierÅ› mÄ… uderza i rozdzwania w dal ...



I drgajÄ… w piersi rozdzwonione losy,

Bije do głowy rozśpiewana krew,

I pieśnią całe ogarniam niebiosy,

I ziemię całą widzę poprzez śpiew!



Ciało me, wklęte w korowód istnienia,

Wzruszone słońcem od stóp aż do głów,

Zna ruchy dziwne i znieruchomienia,

Które zeń w śpiewie przechodzą do słów.