Przyjeżdżasz jeszcze czasem

- bilet masz zniżkowy -

i siadasz w końcu stołu

do naszej zwykłej rozmowy



herbatę - jak dawniej - słodzisz

i pijesz raczej słabszą

próbujesz coś powiedzieć

lecz nie wiesz jak zacząć



papierosa znowu zapalam

ty gasisz go smutnym wzrokiem

dla ciebie zawsze będę

małym niemądrym chłopcem



a tu już wnuki - moje dzieci

proszą by opowiadać o tobie

niebo z tobą ściągam im na ziemię

lecz i tak nie wszystko opowiem



przyjeżdżaj więc jeszcze czasem

niech będzie Bóg wyrozumiały

przecież nie możesz tak na zawsze

samych nas tutaj zostawić



a pod wieczór niech białe gołębie

przyfruną z drabiną strażacką

i niech prowadzą cię za ręce

nad Kraków i wieżę Mariacką


























Czasem nagle smutniejesz 

To jakby dnia ubywa 

I nie wiem jak ci pomóc 

Więc tylko proszę wybacz 



Czasem łzy w twoich oczach 

Na krótką chwilę zagoszczą 

I nie wiem czy coś mówić 

I nawet nie wiem po co 



Puszczam wię wtedy latwce

Ze śmiechu mego śmieszne

I znowu dnia przybywa

Powietrze staje się lżejsze



I lżejsza staje się wędrówka

Z plecakiem coraz cięższym

Nad domem przysiadła tęcza

Na nieba niebieskiej gałęzi