Nawet ci najmniejsi

ludkowie najmarniejsi

nie porzucają nadziei

pną się ku górze

po stromym murze

podobni powojom winogradom



- powój powój

powojowi ludzie

jak wy to robicie

że trwacie i trwacie

po tym gładkim murze

w szalonym uporze

dokąd się wspinacie -



i skąd w każdym gwiazda

podniebnie wyrasta

dokąd z sobą wiedzie

w biedzie i nie-biedzie

blaskiem w sercach łudzi

całkiem szarych ludzi...
























Czasem nagle smutniejesz 

To jakby dnia ubywa 

I nie wiem jak ci pomóc 

Więc tylko proszę wybacz 



Czasem łzy w twoich oczach 

Na krótką chwilę zagoszczą 

I nie wiem czy coś mówić 

I nawet nie wiem po co 



Puszczam wię wtedy latwce

Ze śmiechu mego śmieszne

I znowu dnia przybywa

Powietrze staje się lżejsze



I lżejsza staje się wędrówka

Z plecakiem coraz cięższym

Nad domem przysiadła tęcza

Na nieba niebieskiej gałęzi