Listopad to niekochana kobieta

co narzeka narzeka narzeka

rozpuściła włosy przed lustrem

i na nic już nie czeka



przeczytała wszystkie listy z drzew

w żadnym nie znalazła nic dla siebie

rozrzucone leżą u jej stóp

wiatr roznosi je po ziemi i po niebie



popatrzyła w gwiazdy a tam smutki

już na resztę życia jej pisane

więc zaniosła się wariackim śmiechem

żeby nikt nie wiedział co jest grane


























Czasem nagle smutniejesz 

To jakby dnia ubywa 

I nie wiem jak ci pomóc 

Więc tylko proszę wybacz 



Czasem łzy w twoich oczach 

Na krótką chwilę zagoszczą 

I nie wiem czy coś mówić 

I nawet nie wiem po co 



Puszczam wię wtedy latwce

Ze śmiechu mego śmieszne

I znowu dnia przybywa

Powietrze staje się lżejsze



I lżejsza staje się wędrówka

Z plecakiem coraz cięższym

Nad domem przysiadła tęcza

Na nieba niebieskiej gałęzi